ჩემი ბავშვობისდროინდელი ,,საქმის გარჩვა''

 რაღაცნაირად მომინდა ეს ამბავი ზღაპარივით დამეწყო,ჰოდა,რადგან მომინდა,დავიწყებ. 

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა,იყო ერთი ფრიად საინტერესო ოჯახი,რომელიც ჩემს სოფელში ცხოვრობდა.ისინი გაღმა ცხოვრობდნენ,ჩვენ გამოღმა. სოფლის შარა გვყოფდა ერთმანეთისგან. დაჰკრავდი აქეთ ფეხს და უკვე იქით  იყავი,ამიტომაც ხშირად ვსტუმრობდი მეორე  მხარეს და მით უფრო ამ ოჯახს,რომელშიც მოხუცი ბებია,მამა,დედა და ოთხი შვილი ცხოვრობდა.

ამ ოთხი შვილიდან ორთან  სულ ხლჩართული ომი მქონდა,რას ვერ ვიყოფდით,მახსოვს, ისიც მახსოვს, ხშირად მჯობნიდნენ,რადგან ორნი იყვნენ,მე კი -მარტო და  მიშვებდნენ გამოღმა  აღრიალებულს, თან მემუქრებოდნენ,თუ კიდევ გამოხვალ,უარესს გიზამთო  გოგომ,რომელიც ჩემზე ერთი წლით იყო პატარა,ისეთი გინება იცოდა, მას შემდეგ  აღარავისგან   მსმენია. ხომ მცემდნენ,მაგინებდნენ,მაგრამ ეს ისე არ მწყინდა,როგორც ის, ტილიანს თუ დამიძახებდნენ. ასე რატომ მიმქონდა გულთან,არ ვიცი, არასოდეს ვყოფილვარ  ტილიანი,დედა და ბებია ამას როგორ  დაუშვებდნენ,ბევრიც რომ მდომოდა,თუმცა ფაქტია,  არც ეს გამდევდა დიდ ხანს,რადგან მეორე თუ არა მესამე დღეს ისევ იქ ვიყავი დარჭობილი და თუ შემაგვიანდებოდა,თვითონ მორბოდდნენ ჩემთან,ან გაღმიდანვე მეძახდნენ და მეპატიჟებოდნენ.

 ძმა, ამ ოჯახის ერთადერთი მემკვიდრე, ჩემი კლასელი იყო და ისეთი რთული ხასიათი ჰქონდა,ვერავისთან რიგდებოდა,ამიტომ მერხთანაც მარტო იჯდა. გახსოვთ, ალბათ, ჩვენი დროის მერხები,ხისა და გადაბმულები,ერთ სკამზე ხომ თვითონ იჯდა,მეორეზე ჩანთა და ქუდი  ედო,ჩვენი ისტორიის მასწავებელი ეტყოდა ხოლმე,სოლომონ ისაკიჩ მეჯღანუაშვილი ხარ, შვილოო (რატომ,ამას თავად მიხვდით,მე წერა მეზარება  ) ხშირად უთაქუნებდა თავისზე პატარებს.ერთხელ ჩემი ძმაც მოიმწყვდია და ის იყო,უნდა აეღრიალებინა,რომ მივუსწარით მე და ჩემმა დამ და იქით მოხვდა ყურებში. მართალია,მეორე დღესვე   გადამიხადა სამაგიერო,მაგრამ ახლოს ვეღარ მობედა,შორიდან აგინებინა  დას, თვითონ კი  ტილიანი მეძახა,  მაგრამ მერე რა,მეც ვისწავლე ჭკუა და ყველა ,,ბრძოლის ველზე’’ დასთან ერთად დავიწყე სიარული ,ჩემი და  კი უმამაცესი იყო ამ საქმეში და,თქვენ წარმოიდგინეთ,ერთად ვიცავდით არა მხოლოდ საკუთარ ღირსებას-სხვებისასაც, ერთი სიტყვით,ყველა მათგან დაჩაგრულის ქომაგად ვიქეცით, თუ ვინმეს რამეს გაუბედავდნენ,მაშინვე ჩვენთან მორბოდნენ და ჩვენც უმალვე ,,აღვადგნდით სამართლიანობას ‘’.

   ახლა რომ ვფიქრობ,ვაანალიზებ და პარალელს ვავლებ  თაობებს შორის,თვალნათლივ ვხედავ,რამხელა სხვაობაა.ჩვენს ჩხუბში არასოდეს ჩარეულან უფროსები და თვითონ ცნება ჩხუბიც კი პირობითი იყო.არასოდეს გაგვიმეტებია ერთმანეთი ცუდისთვის,აბა მეორე წუთას როგორღა ვიყავით ერთად,როგორ ვიყოფდით ლუკმას.ერთი სიტყვით,ჩვენი ,,საქმის გარჩევა’’ არასოდეს გადასულა ზღვარს,უბოროტო იყო ჩვენი ურთიერთობა და საკმარისი იყო, რომელიმე ჩვენგანს დასჭირებოდა,გვერდით ვედექით.არასოდეს დაგვისახიჩრებია ერთმანეთი არც შეგნებულად და არც შეუგნებლად.ახლაც რომ ვხვდებით ერთმანეთსა და ვიგონებთ ბავშვობას,გვენატრება ის წლები და მივტირით,მთელ რიგ ონავრობაზე კი ვიხოცებით სიცილით .

 პ.ს. რატომ მოვიგონე  ჩემი ბავშვობის ეს ეპიზოდი და რატომ დავწერე?! რატომ და ახლაც ასეთი გულღია და უბოროტო ურთიერთობები მინდა,ერთმანეთის გატანა და სიყვარული მინდა.არ მინდა, ჩვენი შვილები  ერთმანეთს მიზეზით  და, მით უფრო,   უმიზეზოდ  იმეტებდნენ,არ მინდა ერთმანეთს   დანას უყრიდნენ, თანატოლს,ან ზოგადად,ადამიანს,კლავდნენ. არ მინდა ფსიქიკურად დამახინჯებული,გაბოროტებული მომავალი,მე სიყვარული და ამ სიყვარულში აღზრდილი გოგო-ბიჭები მინდა და მემეტება  ჩემი ქვეყნის მერმისისათვის. ისეთი მომავალი მინდა, სიბერეს თამამად რომ ჩამახედებს  თვალებში, არ მინდა  შემეშინოდეს და მრცხვენოდეს მისი .

7.10.2019წ.