თოვლს მოყოლილი ამბავი

      თოვს როგორღაც  მშვიდად,ხვავრიელად,ლამაზად...  სიჩუმე და სიმშვიდე,ათასფერი ფანტელების ცვენა ციდან, წარსულში მაბრუნებს და იმ წლებს მახსენებს,სოფლის სკოლაში რომ ვასწავლიდი.

   სოფელი მთაშია,ქალაქიდან არც თუ ისე შორს,მაგრამ იქ ზამთარიც სხვანაირია და ზაფხულიც,(იქ ხალხიც სხვანაირია,როგორღაც უფრო თბილი და ტკბილი,მზრუნველი და მოამაგე).

  ახლა,ამ წუთას,ფანჯრის მინას ცხვირმიკრული,ჩემს მოგონებებს გავცქერი,  ვხედავ ტყით შემოსილ  მთებს,   თოვლით  გადაპენტილ ხეებს,ქარის ოდნავ  შეხებაზეც რომ აიშლება  და ერთიანად გადაბარგდება იქვე ახლომახლოს, ან სულაც შორს...

 მიყვარს სითეთრე და სიმშვიდე,   ამის შეგრძნება, აქ სოფელში,  ათმაგდება.საკვამურებიდან ამოსული ბოლი ,ეზოში მყეფარე ძაღლი კიდევ უფრო ამყუდროვებს  ყველაფერს.სოფელს სხვა თვალი და ყური აქვს,სხვა სუნი და გემო.ტკბილია,როგორც გოლეული  და თბილია,როგორც დედის  უბე–კალთა, როგორც ბებოს ნაჭირნახულევი ნაჯაფი ხელების სუნი,   მშობლიური და სანატრელი.

ვხედავ მთებში მიმავალ სამანქანო გზას,საცალფეხოს რომ ჰგავს უფრო,რადგან,ზოგგან  ორი მანქანაც ვერ აუქცევს  ერთმანეთს.სოფელი ერთ  მხარესაა  გაშენებული,მეორე მხარეს ხევი ჩამოუდის და იმ ხევში ზოგჯერ წყნარად მიმავალი(თითქოს ჭიასაც არ გააღვიძებსო) და ზოგჯერ გააფთრებული მდინარე მიქუხს თუ მირაკრაკებს(გააჩნია წელიწადის  დროს და განწყობას).

სკოლა სოფლის გასასვლელში დგას,ორსართულიანი,კოხტა,მოვლილი ეზოთი. წლოვანი ფიჭვნარი უფრო მეტ  ხიბლს მატებს არემარეს, გაზაფხულზე,დამტვერვის დროს, კი ისეთი საოცარი სურნელი იფრქვევა, გინდა,უფრო ხარბად ისუნთქო,რომ  უფრო ბევრი ჟანგბადით გაიჟღინთოს ფილტვები.ხეების ქვეშ სეზონზე ამოსული შავჩოხა კი თავმომწონე,ახლადშეღერებული ყმაწვილივით ამოგვყურებს,რატომღაც შავჩოხა სოკო კაცი მგონია,ალბათ,იმიტომ,რომ შავჩოხა  ჰქვია,  შავ ჩოხაშია გახვეული.

ერთხელ,დიდთოვლობისას,სამასწავლებლოს ფანჯრიდან,მთაზე შეფენილ ფიჭვნარში ირმებიც შევნიშნე,უფრო სწორად– შვლები.როგორი აღტაცება გამოიწვია,ვერ აღვწერ.ისეთი ლამაზები იყვნენ,მათ ყურებას არაფერი სჯობდა,ყელშეღერებულები,გაფაციცებულები   აკვირდებოდნენ არემარეს, მალევე შებრუნდნენ უკან,ეტყობა საფრთხე იგრძნეს.მას შემდეგ აღარ მინახავს,არ ვიცი,იქნებ ვინმეს ტყვიამაც შეიწირა რომელიმე მათგანი,ან ყველა?! ერთხელ სკოლაში მოიტანეს ამბავი, სოფელში ყველაზე მაგარ მონადირედ თქმულ კაცზე,შველი მოკლაო.იქნებ იქიდან იყო რომელიმე,ვერ გეტყვით,თუმცა  გული   ძალიან მეტკინა...მახსოვს ვაჟას ,,შვლის ნუკრის ნაამბობს,’’რომ ვუხსნიდი ბავშვებს,ვტიროდი,ახლაც ვხედავ მათ აწყლიანებულ თვალებს,ისე განვიცადეთ,თითქოს პატარა,ჭრელქათიბიანი შვლის ნუკრი ჩვენ წინ იდგა და უხმოდ გვდებდა ბრალს,დაუნდობლობაში,გაუტანლობაში...დღემდე მაოცებს იმ ბავშვების გულწრფელობა,სულის სიწმინდე,სისუფთავე,ზებავშვურობა,ამიტომაც ვამტკიცებ გამუდმებით,თუ გინდა თავი ჭეშმარიტ მასწავლებლად იგრძნო,სოფლის სკოლაში უნდა ასწავლო,ეს სკოლა რაც უფრო შორს იქნება ,,ცივილიზაციისაგან’’,მით უკეთესი–მეთქი.

   ოთხი ურთულესი და,ამავე დროს,ულამაზესი წელი  მაკავშირებს ამ სოფელთან,სკოლასთან,ბავშვებთან.დღესაც არ გამიწყვეტია კავშირი მათთან.როცა რომელიმე მათგანს ვხვდები,იმ დღეს უბედნიერესი ვარ,ის პატარა გოგო–ბიჭები უკვე დიდები არიან და ცხოვრების გზას ადგანან,თუმცა ჩემი მათთან შეხვედრა იმ წლების წარუშლელ შთაბეჭდილებებთანაა გადაჯაჭვული,ჩემი ცხოვრების,სიცოცხლის განუყოფელი ნაწილია.

ვ.სებისკვერაძე
15.12.2016წ.